நாளிதல் சுட சுட!!

என்னை பொருத்த வரை நாளிதல்களுக்கு ஒரு மிக பெரிய பொருப்பு இருக்கிறது.மக்களுக்கு உன்மையான செய்திகளை அவர்களுக்கு அளிபதில் அவர்களின் பங்கு மிகவும் அதிகம்.ஆனால் அவர்களின் சுய விளம்பிரத்திற்காக ஒரு காமுகனுக்கு எப்படி வக்காலத்து வாங்கலாம்.

நிங்கள் படிக்க இருப்பது ஒரு தமிழ் நாளிதளில் வெளிவந்த ஒரு செய்தி குறிப்பு:

அதிர்ச்சியாக இருக்கிறது, இப்படி ஒரு சம்பவம் நடந்து விட்டதே என நினைக்கும் போது! ஆச்சரியமாகவும் இருக்கிறது, இன்னும் அதற்கு எதிர்வினை நடக்கவில்லையே என்று.

கேரள மாநிலம் சோரனூர் அருகே உள்ள சுதவலத்தூரைச் சேர்ந்த அழகுப் பெண் சவுமியா, 23. வழக்கம் போல, அலுவலகப் பணி முடித்து வீடு திரும்பிக் கொண்டிருக்கும் போது, ஓடும் ரயிலில் இருந்து கீழே தள்ளி கற்பழித்துக் கொலை செய்யப்பட்டார். கேரளா முழுக்க கொந்தளிப்பையும், நாடு முழுக்க பரபரப்பையும் ஏற்படுத்திய இந்தச் சம்பவத்தில் ஈடுபட்டவர், விருத்தாசலத்தைச் சேர்ந்த கோவிந்தசாமி. ஆளைப் பிடித்தவர்கள், மளமளவென வழக்கை விசாரித்து, அவருக்கு மரண தண்டனையையும் வாங்கிக் கொடுத்து விட்டனர். இதுவல்ல செய்தி. இந்த மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்டு 24 மணி நேரம் கடந்துவிட்ட பிறகும், இன்னும் ஒரு தமிழினத் தலைவர் கூட கண்டனம் தெரிவிக்கவில்லை; ஆர்ப்பாட்டம் நடத்தவில்லை; மூன்று மணி நேர உண்ணாவிரதம் இருக்கவில்லை. இது தான் செய்தி. காரணம், அவர்கள் தலையிட்டு, இந்த மரண தண்டனையை தடுத்து நிறுத்துவதற்கான ஆயிரத்தெட்டு காரணங்கள், இந்தப் பிரச்னையில் உள்ளன.

இந்த வழக்கை, வெறுமனே ஒரு கற்பழிப்பு வழக்காகவோ, கொலை வழக்காகவோ மட்டும் கருதிவிட முடியாது. இது ஓர் ஆணுக்கும், பெண்ணுக்கும் இடையிலான விஷயம் மட்டுமில்லை. இரு இனங்களுக்கு இடையிலான பிரச்னை. இரு மாநிலங்களுக்கு இடையிலான விவகாரம்.

கோவிந்தசாமி ஒரு தமிழன். சவுமியா ஒரு கேரளத்துப் பெண். இது ஒன்று போதாதா, விஷயத்தின் வீரியத்தைப் புரிந்து கொள்ள! ஏற்கனவே அவர்களுக்கும் நமக்கும் தண்ணீர் தாவா இருக்கிறது. முல்லைப் பெரியாறு கோபத்தை, அவர்கள் இந்த வழக்கில் காட்டியிருக்க மாட்டார்கள் என்பது என்ன நிச்சயம்? இதை உலகுக்கு உணர்த்த, ஒரு தமிழ்க்குடிதாங்கி இல்லையா, இந்த நாட்டில்?

கோவிந்தசாமி, சாதாரண தமிழன் மட்டுமில்லை; மாற்றுத் திறனாளியும் கூட. ஆம், அவருக்கு இடது கை கிடையாது. அப்படிப்பட்ட ஒரு பரிதாபத்துக்குரிய ஜீவனுக்கு மரண தண்டனை விதிப்பதா? கொஞ்சம் கூட மனிதாபிமானமில்லாத செயலாக இருக்கிறதே! கோவிந்தசாமி, தாழ்த்தப்பட்ட சமுதாயத்தைச் சேர்ந்தவரும் கூட. ஏதோ, வயிற்றுப் பிழைப்புக்காக சின்னச் சின்ன ரயில் திருட்டுகளில் ஈடுபட்டு வந்தவர் தான். உணர்ச்சியின் உந்துதலில் ஒரு பெண்ணைக் கற்பழித்து விட்டார். ஒரு கொலை, ஒரு கற்பழிப்பு, சில திருட்டுகளைத் தவிர, கோவிந்தசாமி செய்துவிட்ட குற்றமென்ன? அவர் தாழ்த்தப்பட்டவராகப் பிறந்த ஒரே குற்றத்துக்காகத் தானே, அந்தத் தம்பியின் உயிரை தூக்குக் கயிற்றின் முன் ஊசலாட விட்டிருக்கின்றன! இறந்துவிட்ட அந்த அபலைப் பெண் சவுமியா உயிரோடு இருந்திருந்தால், இந்நேரம் கோவிந்தசாமியை மன்னித்திருப்பார் என்பது, மற்றவர்களுக்குத் தெரியாதா

சம்பவம் நடந்தது, கடந்த பிப்ரவரியில் தான். அதற்குள் மரண தண்டனை விதிக்கும் அளவு அவசரம் என்ன? ஒன்பது மாதங்களுக்குள், 154 சாட்சிகள், 101 ஆவணங்கள், 43 ஆதாரங்கள், கோர்ட்டில் விசாரித்து முடிக்கப்பட்டுவிட்டதாம். கோவிந்தசாமியிடம், 427 கேள்விகள் கேட்கப்பட்டுவிட்டதாம். நம்பும்படியாகவா இருக்கிறது இந்தக் கதை? உலகத்திலேயே தட்டிக் கேட்பதற்கு நாதியற்ற ஒரே இனம், எம் தமிழினம் தான் என்ற இளக்காரத்தில் செய்யப்பட்டது போல் தெரிகிறதே!

குற்றம்சாட்டப்பட்டிருப்பவர், ஒரு தமிழன்; தாழ்த்தப்பட்டவர். அதிலும், மாற்றுத் திறனாளியும் கூட. இறந்தது ஒரே ஒரு பெண். அதுவும் தமிழச்சி கிடையாது. அதற்காக, தம்பி கோவிந்தசாமி, ஒன்பது மாதங்களாக கேரளத்து கொட்டடிகளில் சிறைவாசம் அனுபவித்தது போதாதா? அவரை தூக்கில் வேறு தொங்கவிட வேண்டுமா? இது, ஒரு மனிதனுக்கு இரண்டு தண்டனைகள் விதித்தது போல் ஆகாதா? இயற்கை நீதிக்கு முரணான விஷயமில்லையா?
ஒருவேளை, முன்னாள் பிரதமர் ராஜிவ் கொலையாளிகளுக்கு கொடுத்தது போல், இன்னும், 20 ஆண்டுகள் கழித்து குரல் கொடுப்பார்களோ என்னவோ!

-நமது சிறப்பு நிருபர்-

இந்த செய்தி குறிப்பிற்கு யார் பதில் சொல்வது ?? என்ன பதில் சொல்வது ??

நாளிதல் : தினமலர்

நாள் : நவம்பர் 13,2011

Advertisements

நான் தண்டிக்க படவேண்டியவன் பாகம்-1

இன்று நான் இங்கு எதுவும் புதியதாக கூற போவதில்லை. ஆகையால் இதை விடமிகவும் முக்கியமான வேலை இருந்தால் அதில் நேரத்தை கழிக்கவும்.
இதைப்போல் கிறுக்க எப்படித்தான் தோன்றும் என்று தெரியவில்லை. என்றும் காணும் காட்சித்தான்.ஆனால் இன்று நான் பார்த்த பார்வை புதியதாக கூட இருக்கலாம்(தேர்வு நேரம் என்பதால் கூட இப்படி தோன்றி இருக்கலாம் ).

எங்கு,எப்படி,என தெளிவாக கூற முடியாத தர்ம சங்கடத்தில் நான் இருக்கிறேன்.ஓரே வார்த்தையில் கண்ணில் கண்ணீர் மமுங்க கூற வேண்டும் என்றால் குழந்தை தொழிலாளிகள்.ஆம் குழந்தை தொழிலாளிகள் தான்.நான் ஒன்றும் வெட்டி முடித்து விடவில்லை ஆனால் அப்படிப்பட்ட எனக்கு ஒரு குழந்தை உணவு பறிமாறிய காட்சி தான்.எனது விடுதியில் எனக்கு ஒரு குழந்தை உணவு பறிமாறிய காட்சி அதை பற்றி தான் இங்கு நான் கூற விரும்புகிறேன்.

அப்படியென்றால் அதைப்பற்றி எதுவும் புகார் சொல்லவில்லையா என கேள்வி எழ வேண்டும் அத்தகைய கேள்விக்கு எனது பதில் தற்போது நான் ஒரு சூழ்நிலை கைதியே ஆகும்.ஆத்தகைய இந்த சூழ்நிலை கைதியால் முடிந்த ஒரு வேலை பிறநாட்டுகளை விடுத்து நம் நாட்டு குழந்தை தொழிலாளிகளைப் பற்றி சேகரித்த சில விசியங்கள்.

குழந்தை தொழிலாளிகள்:
குழந்தை தொழிலாளிகள் என்று நாம் யாரை கூறிப்பிடுகிறோம் ? குறிப்பிட்ட வயதுக்கு உட்பட்டவரை (14 வயதுக்கு உட்பட்டவர்கள் ) வேலைக்கு சேர்த்து அவர்களின் உடல் நிலை அல்லது மனநிலைக்கு பாதிப்பு உண்டாக்குதலே ஆகும்.எப்படிபட்ட வேலைகள் ? பாலியல் தொழில்,குவாரி,விவசாயம்,பெற்றோரின் வேலைக்கு உதவுதல்,வணிகம் என அடிக்கி கொண்டே போகலாம்

காரணம்:
குழந்தை தொழிலாளிகள் உருவாக ஒரே காரணம் வருமை.பெற்றோரின் குடும்ப சூழ்நிலையே அவர்களது குழந்தையை வேலைக்கு அனுப்ப காரணமாக இருக்கிறது.

இது தொடரும்…

எனது பேருந்து பயணம்

இது என் பக்கங்களில் இடம் பெறும் என்று இந்நாள் வரை நினைத்ததில்லை .ஆனால் நான் கண்ட காட்சி என்னையும் என் வலைப்பில் குமுறச் செய்துவிட்டது.நான் தனியார் கல்லூரில் படிக்கும் மாணவன் (கல்லூரியின் பெயரை கூற விரும்பவில்லை).நான் விடுமுறை நாட்களில் ஈரோடில் இருந்து மைசூர் செல்லும் பேருந்தில் செல்வது வழக்கம்.இம்முறை திபாவளி விடுமுறை என்பதால் சற்று கூட்டம் அதிகமாகவே இருந்தது.ஆயினும் பேருந்து நிலைத்திற்கு சற்று சீக்கிரம் வந்த காரணத்தினால் பேருந்தில் அமர இடம் கிடைத்தது.பேருந்து சிறிது நேரத்தில் தொடங்கியவுடன் புத்தகம் புரட்டியும் நண்பர்களுடன் பேசிக் கொண்டும் நேரத்தை கழித்து கொண்டு இருந்தேன்.சிறிது நேரம் கழித்து நான் இறங்க வேண்டிய சத்தியமங்கலம் பேருந்து நிலையத்தை அடைந்தேன்.

அப்போது நூற்றுக்கும் அதிகமானவர்கள் இப்போருந்தில் மைசூர் செல்ல காத்திருந்தனர்.எங்களுக்கு வழி விடாமல் அடைத்து கொண்டும் கையில் கிடைக்கும் பொருட்களை வைத்துக் கொண்டு சீட் போட்டுக் கொண்டு இருந்தார்கள்(இது என்றும் நடக்கும் செயல்).ஆனால் நான் கண்ட காட்சி அதுவல்ல.அவர்களின் ஒருவர் அவருடைய கைகுழந்தயிடம் அம்மா வந்துவிடுவார் என கூறி சீட்டுக்குள் போட முயற்சி செய்து கொண்டு இருந்தார்.அக்குழந்தை அழ தொடங்கியதால் அவர் அம்முயற்சியை கைவிட்டார்.

இக்காரியத்தை கண்டவுடன் என் நாட்டு மக்களின் மனநிலமையை என்னால் உணர முடியவில்லை.ஒரு சீட்டுக்காக தான் பெற்ற குழந்தையின் உயிருடன் விளையாடுவதா??
இது எங்கு சென்று முடியும்??